วันนี้มีเรื่องเกิดขึ้นหลายอย่างภายในวันเดียวเลยต้องเอามาเล่าซะหน่อย
เรื่องแรก วันนี้คือวัน เปเปโร่ เดย์ ค่ะ
ที่เรียกว่าวัน "เปเปโร่" เพราะว่าขนมยี่ห้อเปเปโร่นี้มีรูปร่างหน้าตาคล้ายกับป้อกกี้บ้านเราและมีลักษณะเหมือนเลขหนึ่ง คนเกาหลีเลยเรียกวันที่ 11 เดือนพฤศจิกายนว่าวัน "เปเปโร่ เดย์" จริงๆแล้ววันนี้มันก็ไม่ต่างจากวันวาเลนไทน์หรอกค่ะ (เพราะงั้นไม่รู้ว่าคนเกาหลีจะบัญญัติมันขึ้นมาทำไม) เพราะว่าไอ้เปเปโร่ที่ว่านี้มันก็คือป้อกกี้นั่นเอง หรือพูดง่ายๆว่าช็อกโกแล็ตนั่นแหละ -_-" กับอีกกรณีคือเราจะให้แก่เพื่อน และคนที่คอยช่วยเหลือเรา วันนี้ถือเป็นวันตอบแทนค่ะ เราเองก็ซื้อเปเปโร่แจกเพื่อนที่ห้องและเพื่อนที่รู้ๆจักกันในสถาบัน รวมๆแล้วหมดไปสองถัง 555+
เรื่องที่สอง วันนี้เป็นวันเกิดสุดที่รักค่ะ
จบ ไม่มีอะไรจะอธิบาย แค่นี้แหละค่ะ อ๊ะ! ก็มันดันเกิดวันนี้นี่ -*-
เรื่องสุดท้าย เรื่องสำคัญมาก...
วันนี้เป็นวันแรกที่หนังดิจิตอลร่วมทุนสร้างระหว่างเกาหลี-ญี่ปุ่นอย่าง 천국의 우편 배달부 ลงจอค่ะ ><
ว่าแล้วพอเลิกเรียนปุ๊บก็ออกไปกินข้าวกับหวานใจ เสร็จแล้วก็รีบแยกย้าย (ทิ้งซะ!) แล้วรีบวิ่งกลับหอไปเช็ครอบหนังที่อินเตอร์เน็ต ปรากฏว่า Megabox และ Arteon ที่อยู่ใกล้หอดันไม่มีหนังเรื่องนี้เข้า!? O_o พระเจ้าจอร์จ ว่าแล้วก็รีบโทรศัพท์หาเพื่อนเกาหลีเพื่อสอบถามข่าวโดยด่วนและปรากฏว่า...
แมร่ง...ลงแค่ CGV ที่เดียว (เหมือน EGV บ้านเราเด๊ะเลยค่ะ)
แล้วก็มานั่งหาใหม่ว่า CGV ที่ใกล้ที่สุดอยู่ที่ไหน ปรากฏว่ามีสองที่คืออับกูจองและมยองดง แต่เลือกมยองดงเพราะเดินทางสะดวกกว่าค่ะ ว่าแล้วก็ดูรอบหนัง อีกหนึ่งชั่วโมงจะฉาย รีบวิ่งไปขึ้นรถเมล์ ไปซื้อตั๋ว 8,000 วอน (ฮืออออออ ยิ่งไม่มีตังค์อยู่) ตั๋วก็ไม่เป็นตั๋วด้วยนะคะ เป็นใบเสร็จหนึ่งใบนั่นแหละ -_-" (บัดซบมาก! กรูนึกว่าจะเก็บเป็นทีระลึกซะหน่อย)
จากนั้นแล้วก็ใจกล้าเข้าไปดูคนเดียวค่ะ และ...
ประทับใจมาก!
หนังเป็นแนวลักษณะถ่ายเหมือนถ่ายจากกล้องโลโมน่ะค่ะ เป็นหนังที่ดูเหมือนไม่ได้ลงทุนอะไรเลย แต่ก็โดยภาพรวมแล้วบทดี น่าประหลาดใจที่ดูรวมๆแล้วแจจุงเล่นดีผิดคาด! โดยเฉพาะบทที่ต้องส่งสายตาหลากหลายอย่าง ทั้งเศร้า ทั้งเขิน ทั้ง...โฮกกกกกกกก หลายอย่างปนๆกันไปน่ะค่ะ รับบทที่ส่งมาโดยฮันฮโยจูได้ดีเลยค่ะ
และวันนี้ที่ดูหนัง แจจุงเป็นผู้ชาย!!!! >< เธอแมนได้จริงๆด้วยแหละ 555+ อันนี้ไม่ได้ตาฝาดนะ มองจากข้างหลัง....แล้วเป็นแบบนั้นจริงๆ (ต้องมองจากข้างหลัง -_-")
ส่วนฉากคิสซีนที่ว่านั่น...มันไม่ได้อยู่ตอนจบแฮะ มันอยู่ตอนกลางเรื่องเลยเว้ย!!! O_o >////////////<
.
.
.
ต่อไปจะเป็นการย่อเรื่อง...ใครไม่อยากโดยสปอยล์ถอยห่างไป แต่ถ้าใครโดยสปอยล์แล้วอยากดูก็ไปดูนะคะ ได้ข่าวว่าลงโรงที่ไทยด้วยนิ ><
ฮานา (ฮันฮโยจู) มาส่งจดหมายที่ตู้ไปรษณีย์กลางทุ่งหญ้าและพบว่า ชินแจจุน (แจจุง) มายืนไขตู้จดหมายที่ตัวเองเพิ่งส่ง แจจุนบอกว่าตัวเองคือ "บุรุษไปรษณีย์จากสวรรค์" ที่ทำหน้าที่รับส่งจดหมายของคนที่อยู่ให้แก่คนที่ตาย ซึ่งความจริงแล้วการรับจดหมายคือการทำให้ผู้ที่อยู่คลายความกังวลต่อคนที่จากไป (หรือพูดง่ายๆว่าคนที่อยู่ "หมดห่วง") แจจุนชวนฮานาไปทำงานพิเศษด้วยกันโดยให้ฮานามาช่วยกันสร้างสถานการณ์ต่างๆเพื่อให้คนที่อยู่คลายกังวลว่าคนที่ไปสวรรค์แล้วมีความสุขและสบายดี
ทั้งคู่กลับไปที่ตู้ไปรษณีย์นั้น ฮานาพบกับภรรยาของคนรักตัวเองที่มาส่งจดหมายพร้อมกับลูก จดหมายฉบับนั้นเขียนให้แก่คนรักของฮานาที่ตายไปแล้ว ฮานาเลยเล่าให้แจจุนฟังเกี่ยวกับเรื่องของตัวเอง
"ฉันรู้อยู่แล้วล่ะ...เพราะว่าเวลาที่ฉันเศร้า เวลาที่ฉันร้องไห้ เวลาที่ฉันต้องการ เขาไม่เคยมาอยู่ข้างฉันเลย"
"เป็นฉันที่อยู่ข้างเธอไม่ได้เหรอ?"
ทั้งคู่จูบกัน (หลายครั้งด้วย ขอบอก!) แล้วก็พากันขึ้นรถเมล์ไปที่ป้อม....เขาเรียกภาษาไทยว่าอะไรคะ? Lighthouse น่ะค่ะ หลังจากนั้น แจจุนเริ่มสังเกตเห็นตัวเองเพราะว่าเขาเรียกพนักงานที่ร้านกาแฟแล้วไม่มีใครสนใจเขา เขาแวะเข้าไปที่ร้านกาแฟอีกแห่งและพบว่าคุณลุงเจ้าของร้านมองเห็นเขาชัดเจน...เขาบอกคุณลุงคนนั้นตามตรงว่าตัวเองเป็นใคร และทำไมคุณลุงถึงมองเห็น
"คนที่มีห่วง และนึกภาพของคนที่ตายไปได้อย่างชัดเจนถึงจะมองเห็นผม"
ช่วงนั้น ฮานาเองก็เริ่มจะมองเห็นแจจุนลางๆ แจจุนพยายามจะบอกความจริงกับฮานาว่าถ้าหากฮานาเริ่มคิดถึงคนตายน้อยลงจะมองไม่เห็นเขา ทั้งคู่นัดกันที่ร้านกาแฟร้านเดิม ระหว่างที่ฮานายืนต่อคิวซื้อกาแฟให้แจจุน ตัวเองกลับมองไม่เห็นแจจุนจึงรีบวิ่งกลับมาที่โต๊ะ
"ไปซื้อกาแฟสิ แค่ไปซื้อกาแฟเอง!"
"ทำไม่ได้...ฉันซื้อไม่ได้"
"ทำไมล่ะ! แค่ซื้อกาแฟ! ไปซื้อสิ!"
ฮานาร้องไห้วิ่งออกมาจากร้าน แจจุนวิ่งตามมาพร้อมกับบอกความจริง
"นายเป็น...วิญญาณจริงๆเหรอ?"
"คล้าย"
"แต่ทำไมฉันเห็นนาย!? เรายังจูบกันด้วยซ้ำ!?"
"คนที่วาดภาพของคนที่ตายไปได้อย่างชัดเจนถึงจะเห็นฉัน"
"ช่วงนี้...ฉันมองไม่ค่อยเห็นนายเลย...เพราะว่ามีนายอยู่ข้างๆ (ฉันถึงไม่คิดถึงคนๆนั้น...ที่ตายไปแล้วอีก)"
ฮานาจะไปช่วยคุณลุงร้านกาแฟให้หมดห่วงต่อลูกชายที่ตายไป แต่แจจุนกลับบอกว่าตัวเองสร้างสถานการณ์ขึ้นมา ไม่ได้เป็นลูกชายเขาที่มาพูดจริงๆ ฮานากับแจจุนจึงทะเลาะกัน ขากลับ ฮานาเดินแยกไปคนละทางกับแจจุน แต่พอหันกลับมา แจจุนก็ไม่อยู่แล้ว...ทั้งๆที่แจจุนยืนอยู่ตรงนั้น แต่ฮานามองไม่เห็นแจจุนเอง
ฮานาแวะกลับมาที่ร้านกาแฟ คุณลุงร้านกาแฟต้อนรับเป็นอย่างดีโดยไม่โกรธและบอกว่าถึงอย่างไรตัวเองก็ยังคิดถึงลูกชายอยู่ เพราะมันอยู่ในใจ แล้วก็ถามถึงแจจุน แต่ฮานาบอก่วาไม่ได้เจอแจจุนตั้งแต่วันนั้นอีกเลย คุณลุงบอกว่าแจจุนแวะมาบอกว่าจะไปต่างประเทศ อาจจะไม่ได้เจอกันอีก
ฮานารีบวิ่งไปตามเส้นทางที่ตัวเองกับแจจุนไป แจจุนไปที่ lighthouse เพื่อเขียนจดหมายฉบับหนึ่งทิ้งไว้ให้....ข้อความคร่าวๆมีอยู่ว่า
"ก่อนหน้านี้ฉันไม่เคยมีความคิดที่จะเขียนจดหมายเลย นี่เป็นครั้งแรกนะ...อาจจะเพราะเป็นเธอก็ได้ รู้ไหม...ตอนที่ฉันได้มาทำงานเป็นบุรุษไปรษณีย์ให้สวรรค์ ฉันเพิ่งค้นพบความหมายของการมีชีวิต ก่อนหน้านี้ ฉันคิดว่าชีวิตคือเกม แล้วก็จบลงที่อุบัติเหตุ แต่ก็ทำให้ฉันได้มาเจอกับเธอ แต่ตอนนี้เวลากำลังจะหมดลงแล้ว และเธอเองก็มองไม่เห็นฉัน สิ่งที่ฉันทำได้เพียงอย่างเดียวตอนนี้ก็คือเขียนจดหมายทิ้งเอาไว้ให้เธอ"
พอฮานามาถึงก็อ่าน และเมื่ออ่านจบ ทุกๆอย่างที่เกี่ยวกับแจจุนก็ค่อยๆเลือนหายไป รูปถ่ายสองคนที่แขวนอยู่บนกำแพงก็เหลือเพียงรูปของฮานา ทั้งแจจุนและตู้ไปรษณีย์ตู้นั้นไม่เหลืออีกแล้ว ระหว่างที่มาฮานาก็นึกได้ว่าที่ร้านกาแฟตอนนั้นตัวเองถูกมองเป็นคนบ้าเนื่องจากคนอื่นๆมองไม่เห็นแจจุน
แจจุนกลับขึ้นไปบนสวรรค์พร้อมกับวางกระเป๋าใส่จดหมายลงบนโต๊ะของเจ้านาย (หรือเทวดานั่นแหละ) เทวดาบอกว่างานของแจจุนเสร็จสิ้นลงแล้ว และแจจุนสามารถกลับไปใช้ชีวิตเหมือนเดิมได้โดยที่ไม่ได้อยู่ครึ่งคนครึ่งผีแบบนี้อีก
"อ้าว - แล้วที่ผมมาทำงานนี้ล่ะครับ?"
"ก็บอกแล้วไงว่า "งานพิเศษ"!"
แจจุงเปิดประตูอีกด้านออกไป เขาเดินสวนกับคนที่ตายไปแล้วและเพิ่งผ่านประตูสวรรค์เข้ามามากมาย คนหนึ่งที่เขาเจอคือคุณตาแก่ที่มักจะทำหน้าเศร้าและหมดอาลัยตายอยากเสมอกับการจากไปของภรรยา และเมื่อมาถึงที่นี่ภรรยาก็มารอรับคุณตา แจจุนมองภาพนั้นก่อนจะยิ้มออกมาน้อยๆและหันหลังกลับไป
หลังจากนั้น ฮานาก็มาทำงานที่บริษัทและถูกเจ้านายใช้ให้ส่งจดหมายที่ที่ทำการไปรษณีย์ แต่ที่ทำการไปรษณีย์ฮานาได้เจอกับผู้ชายคนหนึ่งที่มาช่วยเก็บจดหมายที่ทำตก นั่นคือแจจุน แจจุนไม่ได้พูดอะไรนอกจากส่งจดหมายคืนและไปส่งจดหมายของตัวเองที่เคาน์เตอร์ จากนั้นก็หายไป ฮานาตกใจแล้ววิ่งออกไปด้านนอกแต่ก็ไม่มี แต่พอเดินกลับเข้ามาที่ทำการไปรษณีย์ กลับเจอแจจุนยืนรออยู่ แจจุนหันมายิ้มให้ (ระหว่างนั้นพูดอะไรกันจำบ่ได้ -_-" ความจำสั้น) ฮานายิ้มออกมาบางๆแล้วพูดว่า
"เรา...เคยเจอกันมาก่อนหรือเปล่าคะ?"
"ในฝันของผมไง"
ฮานาค่อยๆจับตัวแจจุน และเมื่อรู้ว่าแจจุนเป็นคนก็โผเข้าไปกอด แจจุนยิ้มบางๆก่อนจะบ่น
"คนมองเยอะแยะนะ"
แต่ฮานาก็ได้แต่หัวเราะ เลยทำให้แจจุนยกมือขึ้นมากอดตอบบ้างท่ามกลางสายตาของคนที่อยู่ในที่ทำการไปรษณีย์
หลังจากนั้นฮานาก็ไปทำงานเป็นคนวาดภาพประกอบนิทานเด็ก ส่วนแจจุนก็มาทำงานเป็นบุรุษไปรษณีย์จริงๆ ทั้งคู่มักจะนัดเจอกันตอนเลิกงาน นั่งรถเมล์กลับไปด้วยกัน และคราวนี้เมื่อฮานาจับมือแจจุน แจจุนก็ประสานมือตอบเป็นสัญญาณว่าเขามี "ชีวิต"
โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก จบแล้วค่ะ ^^ ขอบคุณที่อ่านสปอยล์มาถึงตรงนี้นะคะ เรื่องนี้ดีนะ แต่ถ้าไม่อยากอ่านแนะนำว่าไปดื่มด่ำในโรงละกันนะคะ ฮโยจูเล่นดีมากค่ะ บทดี อะไรดี แจจุงเองก็ตอบสนองตรงนั้นดีเหมือนกันโดยเฉพาะช่วงการแสดงสีหน้าเศร้าๆของแจจุงปนสับสน ทำเราร้องไห้ T^T แน่มากคิมแจจุง! นึกว่าจะเล่นทื่อซะอีก....ไม่เท่าไหร่แฮะ อาจจะเป็นเพราะว่าบทนี้ของแจจุงเป็นบทนิ่งๆอยู่แล้วด้วยเลยไม่ค่อยขัดหูขัดตานัก แต่บทจะหวานก็....แจจุงทำให้หวานได้ค่ะ (แม้ว่ามันจะไม่ค่อยหวานเท่าไหร่ก็ตาม -_-")
ปล.เพลงเพราะมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ชื่อเพลง 사랑아 เพลงนี้เหมือนมีทั้งเวอร์ชั่นที่แจจุงร้องเดี่ยวในหนัง และที่เป็นเพลงส่งท้ายตอนจบหนังที่ร้องโดยทงบังชินกิทั้งวงน่ะค่ะ อีกเพลงคือเพลงผู้หญิงร้อง อันนี้ก็เพราะเหมือนกัน แต่พยายามส่องแล้วส่องอีกก็ไม่รู้ว่าเพลงไหน รู้แต่เพลงนี้เพลงเดียวแหละค่ะ เซ้นส์บ้าผู้ชายมันบอก 555+ เดี๋ยวจะไปตามหาเพลงให้นะคะ เพราะมั่ก!
ปล2.วันที่ 9 ที่ผ่านมาแจจุงไปรอบปฐมทัศน์ที่ CGV อับกูจองพร้อมกับเจ้าหน้าที่ของ SM นะคะ เหมือนว่าตอนนี้จะลงตัวกันเรียบร้อยแล้วล่ะค่ะ คงไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้วล่ะเนอะ ^^" (หวังว่านะคะ) เราจะได้ดูผู้ชายของเรา สนับสนุนและรักผู้ชายของเราต่อไปค่ะ
ปล3.วันนี้ ปล. เยอะแฮะ...สุขสันต์วันเกิดนะ...
