วันที่ 20 ซอรักซาน ซกโช...และหิมะ
ตื่นแต่เช้าเตรียมเดินทางออกจากชุนชอนไปยังซกโชเพื่อไปปีนเขาซอรักซาน (ด้วยหวังว่าจะเห็นดอกไม้ผลิดอก) ออกมาเจอคุณตาแก่ๆเฝ้าอยู่หน้าเคาน์เตอร์โมเต็ลก็ดิ่งเข้าไปถามทางขึ้นรถเมล์ไปบัสเทอร์มินอลทันที คุณตาบอกทางให้พร้อมกับว่าเรียกแท็กซี่ไปเถอะ 3000 วอนเอง ก็เลยเดินออกไปเรียก ค่ารถก็ใกล้เคียงประมาณนั้นเอง (แท็กซี่ที่นี่สตาร์ทที่ 1800 ไม่ใช่ 1900 เหมือนในโซล) ซื้อตั๋วจากชุนชอนไปซกโชเป็นเงิน 12700 วอน หมายใจว่าอีก 3 ชั่วโมงถึง ปรากฏว่าคนขับแกขับเร็วมาก ทางโค้งขึ้นเขายังเหยียบ 110 แต่แกก็โปรมากนะ ไม่มีหลุดเลนแม้แต่น้อย แล้วเราก็ได้เห็นความใส่ใจของคนเกาหลีที่ระหว่างถนนด้านบนกับด้านล่างหน้าผา จะมีการโยงตาข่ายเพื่อไม่ให้เศษหินจากถนนด้านบนหล่นใส่รถที่ขับอยู่ด้านล่างหน้าผา
เมื่อมาถึงเราก็ตรงดิ่งไปยังเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ด้านนอกบัสเทอร์มินอล พี่สาวคนสวยที่เฝ้าอยู่ก็แนะนำโรงแรม 동경모텔 ด้วยสนนราคาคืนละแค่ 15000 วอนเท่านั้น หารสองก็เหลือแค่ 7500 วอนเอง รีบตอบตกลงทันทีโดยมีข้อแม้ว่าจะเช็คอินหลังบ่ายสอง เราเลยสะพายเป้ไปซอรักซานก่อน พี่สาวแนะนำว่าออกจากเทอร์มินอลปุ๊บ เลี้ยวขวาแล้วเดินไปจนถึงแยกที่สองแล้วเลี้ยวขวาอีกที เดินไปอีกหน่อยจะเจอป้ายรถเมล์เพื่อรอรถเมล์ 7 หรือ 7-1 ก็ได้จะไปถึงซอรักซาน รอกันพักหนึ่ง (ดูที่ป้ายรถเมล์ก็ได้นะ ใครอ่านภาษาเกาหลีออกจะมีเขียนว่า 7 กับ 7-1 ไปซอรักซาน) รถเมล์ 7-1 ก็มา เสียค่ารถเมล์ไป 1000 วอน นั่งนานพอสมควรนะ (ประมาณ 30 นาที) ก็มาถึงจุดขึ้นซอรักซาน เราแวะทานข้าวกันที่ร้านอาหารใหญ่ๆหน้าที่ขายตั๋ว เป็นระบบบริการตัวเอง ไปจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์พร้อมบอกชื่ออาหาร เขาจะให้บัตรมา เอาไปให้ที่เคาน์เตอร์ทำอาหาร นั่งกินอิ่มๆ 6000 วอนก็มาจ่ายเงินค่าเข้า 2500 วอน (ราคา ณ วันที่ 20 มีนาคม 2008 นะ) เดินเข้าไปก็เอากระเป๋าไปเก็บที่จุดเก็บล็อกเกอร์ ช่องเล็ก 2000 ช่องใหญ่ 3000 แล้วก็ออกมายืนงงๆว่าจะไปทางไหนดี ส่วนใหญ่ที่จะไปคือเคเบิล คาร์ แต่เห็นจากจำนวนคนแล้วไม่ควรไปอย่างยิ่ง อาจถูกอัดเป็นปลากระป๋องในเคเบิลคาร์ได้ เราเลยตัดสินใจขึ้นไปที่น้ำตกพีรยองแทน ระยะทางไปกลับราว 2.4 กิโลเมตร ใช้เวลาเกือบ 2 ชั่วโมง
เส้นทางที่เราไปดูเหมือนจะไม่มีใครเลย แต่เราก็เดินไป แรกๆเดินสบาย เขาทำทางไว้ให้ดีชนิดไม่มีทางหลง แต่พอเดินขึ้นไปเรื่อยๆ เอาล่ะสิ เริ่มเป็นแง่งและหน้าผา เริ่มเสียวๆแล้ว 555 แต่เจอหิมะ อ๊ากกกกกกกก เจอหิมะ รีบโผเข้าไปถ่ายรูปด้วยทันที (ทั้งๆที่ลื่นและไม่มั่นคงเอาเสียเลย) ปีนขึ้นเขาจนแทบจะเป็นลม ขึ้นไปข้างบนสวยมากเลยนะ ถ่ายรูป นั่งพักอยู่นานกว่าจะกลั้นใจเดินกลับลงมาใหม่ (ขาลงมีคนเดินขึ้นมาพอสมควรแฮะ) กว่าจะมาถึงจุดสตาร์ทก็บ่ายสามครึ่งแล้ว เราขึ้นรถเมล์ตรงจุดที่ลงเพื่อกลับไปบัสเทอร์มินอลและเดินไปโมเต็ลตามทางที่เจ้าหน้าที่ที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์บอก คนเฝ้าเป็นคุณป้าที่รีบกระตือรือร้นต้อนรับเราทันที ตอนแรกเราเลือกนอนห้องแบบองโดล (พื้นร้อนและปูพื้นนอน) แต่ตอนหลังพบว่ารีโมตทีวีเสีย หน้าต่างเปิดไม่ได้ พัดลมไม่ทำงาน เราเลยโทรลงไปเปลี่ยนห้องเป็นแบบเตียงแทน
ปล.วันนี้ได้กินข้าวเปล่าเข้าเวฟจากร้านสะดวกซื้อที่เดินไปไกลโคตรมานั่งกินกับหมูหยอง อร่อยโคตรรรรรรรรรรรร
