ซกโช - ปูซาน นั่งรถยาวนาน 7 ชั่วโมง

หลังจากเมื่อวานงงงวยอยู่ในซกโชแล้ว ตัดสินใจข้ามเมืองคงจูไปทั้งๆที่อยากไปแทบใจจะขาด เพราะมันเป็นบ้านเกิดของคิมแจจุง รวมถึงข้ามควางจูบ้านเกิดของยุนโฮไปด้วยเหมือนกันเพราะไม่มีอะไรน่าสนใจนอกจากวัด ตรงดิ่งลงใต้ซื้อตั๋วไปปูซานทันที ค่าตั๋วคนละ 36500 วอน หลังจากสอบถาม รถบัสจะใช้เวลาประมาณ 7 ชั่วโมงถึงที่หมาย เราก็...นอนหยังเขียดกันบนรถเลยล่ะสิเนี่ย! หลับๆตื่นๆจนรถมาจอดที่ Bus Terminal เมืองไหนไม่รู้ ผลุบไปซื้อขนมปังมานั่งแทะกัน หลับๆตื่นๆอีกไปจนถึงบ่ายกว่า รถก็จอดตรงจุดพักรถ คนขับแกลงไปกินข้าว เราเลยเผ่นลงไปซื้อขนมบ้าง จนกระทั่งผ่านไป 6 ชั่วโมงกว่า รถก็มาจอดที่ Bus Terminal ที่ย่านโนโพดงของเมืองปูซาน และมีทางเชื่อมจาก Bus Terminal กับสถานีรถไฟใต้ดินโนโพดงของเมืองปูซานเลย

เราแบกเป้ขึ้นรถไฟไปเพื่อหาที่พักแถวๆย่านนัมโพดงอันเป็นแหล่งวัยรุ่นของปูซาน ปรากฏว่าเดินไปเรื่อยๆจนได้ที่พักที่ชื่อ HaeRimJang Motel ภายในตลาดปลาจากัลชิลนี่เอง ห้องพักราคา 25000 วอนต่อคืน เราเลือกจะนอนที่ปูซานสองวัน แต่ให้ตายเหอะ! ห้องร้อนมาก! หลังจากทำธุระส่วนตัวเสร็จเราก็ออกมาเดินแร่ดที่ย่านมยองดงของปูซานกันซึ่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับที่พักนั่นเอง (ซอยที่พักอยู่ตรงข้ามร้าน Lotteria ของย่านนั้นพอดี) เข้าไปหาร้านที่พอจะกินอาหารได้ สั่งเลยทเวจีคัลบิ (หมูผัด 555) ผักเป็นกระบุงโกยถูกชะนีน้อยสองนางฟาดเรียบไม่เหลือแม้แต่น้อย (เขาเติมให้อีกรอบด้วย) เสียค่ากินคนละ 11500 วอน (ไม่ถูกนะ) ออกมาก็แวะร้าน Lotteria นั่นเอง กะว่าอยากกินเฟร้นช์ฟราย แต่สรุปมันมีหลายเวอร์ชั่น เลยเลือกเวอร์ชั่นที่เป็นลูกกลมๆ กล่องละ 1200 วอน ซื้อมา 2 กล่องนั่งแทะอย่างเอร็ดอร่อย

วันที่สองในปูซานตื่นแต่เช้าเพราะนอนไม่หลับเนื่องจากห้องร้อนมาก หลังจากกินบะหมี่ที่ห้องแล้ว เราก็ออกเดินทางไปวัดทงโดซากัน นั่งรถไฟใต้ดินไปลงที่สถานีโนโพดงเหมือนเดิม เดินหน้าเริ่ดไปฝั่ง Intercity Bus Terminal เพื่อซื้อตั๋วไปยังทงโดซา (อยู่ในเมืองเล็กๆที่ชื่อ ยังซาน) (ที่นี่มีทั้ง Intercity Bus Terminal และ Express Bus Terminal อยู่ในอาคารเดียวกัน ช่องขายตั๋วที่ใหม่กว่าคือ Express Bus) นั่งหลับๆตื่นๆอีกชั่วโมงเศษรถก็มาจอดหน้าป้ายวัดทงโดซา และก็เป็นอย่างที่คาดคือ ไม่เห็นตัววัดแม้แต่น้อย ไม่เป็นไร - เรามีแผนที่เรียบร้อย เดินตามแผนที่ไปก็เห็นทางเข้าใหญ่ของวัดที่ให้ทั้งรถและคนเดินเข้าไปได้ เราเสียค่าเข้าประตู 2000 ก่อนจะต้องพบกับความจริงอันแสนโหดร้ายว่า ต้องเดินอีกไกล 555 การแสวงบุญจึงน่าจะได้บุญจริงๆ

ระหว่างทางที่เดินจากหน้าประตูใหญ่เข้าสู่ตัววัด ด้านซ้ายจะเป็นลำธารใหญ่ และด้านขวาเป็นภูเขา ตลอดสองข้างทางที่เดินผ่าน จะเห็นการสลักตัวอักษรจีนไว้บนหินขนาดใหญ่หลายลูก เมื่อขึ้นไปถึงก็ไหว้พระ ทำบุญโดยการเขียนกระเบื้องแบบบ้านเราเป๊ะ กระเบื้องโค้งเรียบๆ 10000 วอน แต่ถ้าสี่เหลี่ยมหนาประดับลาย 15000 วอน ส่วนข้าวสารไม่รู้เพราะไม่ได้ทำ ที่นี่ไม่ใช้ธูปในการไหว้พระ แต่จะใช้เป็นเทียนสีขาวอันใหญ่แทน

หลังจากถ่ายรูปและไหว้พระจนหนำใจแล้ว ก็เจอร้านขายของที่ระลึก+เช่าพระก็เลยแวะเข้าไปดู เสียเงินเห็นๆ 555 เราใช้เวลาอยู่พอสมควรก่อนจะเดินกลับออกมา (อีกหลายนาที) คราวนี้เราเดินกลับไปที่ฝั่งตรงข้ามป้ายรถเมล์ที่เราลงรถเมื่อเช้า จะมีบู้ธขายตั๋วกลับไปปูซานช่องเล็กๆอยู่ติดร้านสะดวกซื้อ อุแหม่! หลบอยู่ในซอกในหลืบไม่เหมือนช่องขายตั๋วเลยสิน่า! หลับๆตื่นอีกสักพักเราก็กลับเข้าปูซาน แวะทานอาหารที่ Bus Terminal นั่นเอง ก่อนจะเดินไปขึ้นรถไฟใต้ดินเพื่อไปลงสถานีแฮอุนแดที่จะไปยังชายหาด สำหรับเราคงว่าหนาวจะชัก แต่คนเกาหลีคงชอบ เพราะเห็นคนจำนวนมากเดินทางไปยังชายหาดกัน 555 (มีคนกลุ่มหนึ่งใกล้บ้ากล้าลงน้ำด้วยนะ) สำหรับคนไทยอย่างเราๆ ยังไงๆทะเลไทยก็สวยกว่า

หลังจากนั้นเราก็กลับไปที่นัมโพดงกัน ออกมากินอาหารร้านเดิมเมนูเดิม 555 คนขายเขาแถมทเวนจังจิกเยให้อีกแล้ว (เหมือนเมื่อวานเด๊ะ!) จบปูซานมีแต่การกินอาหารและของฟรี 555 ก่อนที่เราจะย้ายออกไปยังคยองจู