คยองจู - วัดพูลกุกซา

เราออกจากยอกวานเพื่อมารอรถเมล์สาย 10 (หรือ 11 ก็ได้) ที่จะมุ่งหน้าไปยังวัดพูลกุกซา (ขึ้นรถก็ที่เดิมนั่นแล ฝั่งตรงข้าม i) เสียค่ารถเมล์ไป 1500 วอน นั่งรถยาวนานกว่าครึ่งชั่วโมง รถก็มาจอดหน้าวัดซึ่งเป็นวัดที่ถือว่าขึ้นทะเบียน World Heritage ของ UNESCO เราจ่ายค่าเข้าไป 4000 วอน (อย่างแพงอ่ะ) แล้วก็เข้าไปเจอความงดงามของวัด ดอกไม้ที่เริ่มบานทำให้วัดดูสวยขึ้นไปอีก (ถ่ายรูปมาบานเบอะ) เราปีนขึ้นวัดทางด้านข้างไปถ่ายรูปกับเจดีย์และ Bagotap (ขอบอกว่าต้องปีนจริงๆ T_T) ก่อนจะเดินเข้าไปด้านหลัง เราก็พบกับบันไดปราบเซียน! ยังไง? สูงและชันจนแทบเป็นแนวดิ่ง ที่สำคัญบันไดแต่ละขั้นสูงเสียด้วย!!! เรากลั้นใจปีนขึ้นไปไหว้พระและคิดว่าจะลงอีกด้าน แต่ก็พบบันไดปราบเซียนที่ดูท่าทางหฤโหดยิ่งกว่า เลยต้องกลั้นใจเดินลงทางเดิม และเดินออกไปด้านข้างแทน

หลังจากซื้อของฝากแล้ว เราก็เดินออกมาเพื่อรอรถและพบว่าอีกราว 40 นาที รถสาย 12 ที่จะไป Seokgatap จะมา แต่เราไม่ได้คิดขึ้นไปต่อเพราะว่าต้องเสียค่าเข้า 4000 วอนเหมือนกัน (สรุปคืองก) เราก็เลยเดินข้ามฝั่งถนนไปเพื่อหาร้านอาหารแถวๆนั้น เจอคุณป้าเรียกก็เลยเข้าไปกัน แกแนะนำ "ข้าวยำ" แบบอะไรไม่รู้ซึ่งเราก็ยังหันไปถามฝรั่ง 2 - 3 คนที่เพิ่งเดินออกจากร้านเพื่อความชัวร์ว่ามันไม่เผ็ดและอร่อย เมื่อได้รับคำรับรอง ป้าแกก็ยกหม้อร้อนพร้อมกับข้าวยำเดือดมาส่งให้พร้อมคนเสร็จสรรพ แล้วแกก็ไป "นั่งดูดบุหรี่ปุ๋ยๆ" อยู่ที่ใต้ต้นไม้แทน (เปรี้ยวมะ?) ข้าวยำที่นี่กลับอร่อย ไม่รู้ว่าเพราะมันร้อนหรือเปล่านะ? กินเสร็จเราก็ถามคุณป้าถึงทางกลับ Bus Terminal ป้าแกบอกว่าลงทางไหนก็ขึ้นทางนั้น เพราะรถวิ่งเป็นวงกลม เราก็ขอบคุณคุณป้าและรอรถเมล์กลับ

เรากลับมาที่ยอกวานและนั่งดูทีวีเพลินๆ คุณป้าคนเฝ้ายอกวานก็มาเคาะประตูโครมๆ พอเราโผล่หน้าออกไปถาม แกก็พูดรัวเร็วเป็นภาษาเกาหลีสำเนียงแถวๆคยองจู (ฟังยากด้วย เหอเหอ -_-") แต่รวมแล้วจับใจความว่า แกจะขอให้เราย้ายห้องเนื่องจากวันนี้คนมากินที่ร้านอาหารแกเยอะและที่นั่งข้างล่างไม่พอ เราก็โอเค - เปลี่ยนไปนอนห้องมีเตียงแทน แต่แกก็อุตส่าห์หาที่นอนมาให้เราอีกชุด

นั่งดูทีวีไปจนตกค่ำก็ลงไปทานอาหาร คราวนี้เลยลองถามดีกว่า "หมูย่างเกาหลี" ราคาเท่าไหร่ แกบอกว่าคนละ 5000 วอน อุ๊ยตาย! ถูกกว่าที่โซลอีก กินเลยละกัน! กินกันอย่างเมามัน สั่งข้าวไปสามจาน (หมู่ย่างไม่มีข้าวแถมให้เน้อ) ตอนจะจ่ายเงินป้าแกกลับบอกว่าเขาไม่คิดค่าเข้าวนะ แทนคำขอบคุณที่เรายอมเปลี่ยนห้องให้ (ทั้งๆที่เราไม่ได้คิดอะไร นอกจาก...เปลี่ยนก็เปลี่ยน 555) เราจบวันนี้ด้วยอารมณ์เป็นสุขที่เจอคนดีๆ (จริงๆคือสุขที่ได้เจอคนให้กินฟรีมากกว่า 555)

คุณป้าแกขอบคุณเราซ้ำแล้วซ้ำอีกจนกระทั่งเราออกจากยอกวานเลย ^^