หลังจากที่เคยบ่นตอนแรกไปแล้วกับนิสัยแปลกๆของคนเกาหลีที่ได้มาพบมาเจอที่นี่ และไม่ได้ไปเจอที่ย่านมยองดง ทงแดมุน นัมแดมุน หรือตามสถานที่ท่องเที่ยวที่ไหน แต่พบเจอได้ตามถนนหนทางและทุกๆที่ที่คุณเดินไปรอบๆกรุงโซล
1. อาจุมม่า (คุณป้า) ทุกคนสามารถทำได้ทุกอย่าง
อันนี้ขอยอมรับในความแข็งแรงและว่องไวไม่สมอายุของคุณป้า เพราะเรามักจะเจอและอารมณ์เสียกับบรรดาอาจุมม่าที่นี่บ่อยๆ เรื่องแรกคือแกมักไม่รู้จะรีบมาจากไหน แต่สอยเพื่อนเราที่โคตรตัวใหญ่กระเด็นได้ เรื่องต่อมาคือแกมักจะชอบ "มุม" เพราะไม่ว่าเราจะเดินเลียบกำแพงมากแค่ไหน แกก็จะพยายามขอเสียบของแทรกผ่านไอ้ช่องแคบๆตรงนั้นไปให้ได้ บ้าจัง! เรื่องที่สามคือแกมักจะตามหาที่นั่งในรถไฟฟ้าโดยไม่ยอมแสดงความแก่โดยการไปนั่งที่นั่งสำหรับคนชรา ซึ่งจริงๆแล้วแกก็ยังไม่ชรามากหรอกนะ แต่แบบว่าอาการที่วิ่งเข้ารถไฟฟ้าทั้งๆที่คนยังไม่ลงแล้วโยนกระเป๋าข้ามหัวผู้โดยสารคนอื่นเพื่อจองที่นั่งนี่...รับไม่ได้ -_-" สุดท้ายเพิ่งเกิดขึ้นสดๆร้อนๆบนรถเมล์ระหว่างทางไปชัมชิล (ล็อตเต้เวิร์ลด์) อาจุมม่าคนหนึ่งเดินมาดึงกระดาษทิชชู่ของรถเมล์ก่อนจะมองซ้ายขวาเพื่อหาน้ำ แต่สุดท้ายแกไปเจอน้ำที่ "ถังขยะ" นั่นคือน้ำจากขวดที่คนกินแล้วเหลือก้นขวด แกบรรจงก้มลงหยิบขวดน้ำนั้นจากถังขยะขึ้นมาก่อนจะเปิดฝาขวดแล้วเทน้ำลงกระดาษทิชชู่ก่อนจะเอามาเช็ดมือ (มีการจับจ้องและมองอย่างพิจารณาก่อนจะเปิดขวดด้วยนะ) โคตรเชื่อ!
2. อาจอชิ (คุณลุง) ที่นี่ก็สามารถทำได้ทุกอย่างเหมือนกัน -_-"
ใช่แต่ว่าบรรดาผู้หญิงที่นี่จะน่ากลัวแต่เพียงอย่างเดียว แต่บรรดาคุณลุงเกาหลีก็ชวนเราทั้งขำทั้งสยองไม่ได้ เรื่องของเรื่องคือสุดสัปดาห์ที่ผ่านมาจะนั่งรถไฟจากชองยางนีไปลงที่ยงมุนเพื่อเข้าเมืองยางพยอง ระหว่างทางเจอ High Cut หน้าปกยุนโฮที่เพื่อนฝากซื้อเลยรีบเข้าไปซื้อสองเล่มเผื่อตัวเอง แต่พอมาซื้อตั๋วรถไฟแล้วและกำลังรอรถไฟเทียบชานชาลา มีอาจอชิคนหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมกับยิ้มและพูดว่า
"ขอได้มั้ย?"
สาดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
ลุงมาขอกันหน้าด้านๆแบบนี้เลยเรอะ!? แต่พอเจอหน้ายิ้มๆ ก็ทั้งขำและทั้งกลัวเลยยื่นไอ้ High Cut หน้าปกยุนโฮนั่นแหละส่งให้ไปหนึ่งเล่ม แกหยิบไปนั่งที่เก้าอี้ก่อนจะเปิดอ่านแล้วยังมีการเงยหน้าขึ้นมายิ้มอีกนะ -*- (เชรี่ยได้อีกนะลุง) ระหว่างที่เปิดนั้น แกก็แตะนิ้วโป้งกับน้ำลายก่อนจะบรรจงป้ายลงไปบนหน้ายุนโฮเพื่อเปลี่ยนหน้า โอ้! พระเจ้าจอร์ชมันเชรี่ยมาก! ขยะแขยงลุงสุดฤทธิ์เลยรีบเฟดตัวเองหายออกไปดีกว่า
ปล. อันนี้ขอเตือนอีกเรื่องนะคะ เพราะว่าเกิดกับตัวเอง ไม่ได้โกรธเคืองอะไรแต่ก็อดขำไม่ได้เพราะก่อนหน้านี้ตัวเองก็ทำ ไม่รู้ว่าไปกระทบกระเทือนใครเขาบ้างหรือเปล่า แต่ว่าระวังการใช้ชีวิตเมืองนอกไว้นิดนึงนะคะเพราะว่า...
เราไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นคนชาติไหน?
เรื่องเกิดขึ้นตอนที่ไปเกาะนามิช่วงที่ผ่านมาเพื่อถ่ายรูปฤดูใบไม้ร่วง ซึ่งเดือนตุลาคมเราก็รู้กันอยู่แล้วว่าเมืองไทยปิดเทอม เพราะฉะนั้นคนไทยก็จะเดินทางมาเที่ยวเกาหลีกันเยอะมากจนมยองดงและย่านท่องเที่ยวอื่นๆเหมือนสยามดีๆนี่เอง และหนึ่งในเส้นทางการเดินทางที่ทัวร์มักจะพาไปก็คือ เกาะนามิ นี่แหละค่ะ
มีผู้หญิงไทยสองคนไปยืนถ่ายรูปตรงจุด photo spot ของเกาะนามิ (จุดถ่าย Winter Sonata และอื่นๆที่เกี่ยวกับละครเรื่องนี้น่ะค่ะ) เรากับพี่ก็ไปยืนต่อเพราะถ้าไม่ยืนต่อจะถูกใครไม่รู้มาแทรกถ่ายเอาได้ ผู้หญิงสองคนนั้นยืนถ่ายกันนานพอสมควรก่อนจะหันมาเจอเรากับพี่ที่ยืนรอจะถ่ายรูปต่อ เขาหันไปเรียกเพื่อนที่ยืนเป็นนางแบบหน้า photo spot แล้วพูดว่า
"เฮ้ย! ออกมาก่อน เดี๋ยวเขาจะกินโอยั๊วะซะก่อน"
เราฟังแล้วไม่ได้โกรธนะคะ แต่ขำกับพี่สองคนมาก ยังคุยกันอยู่เลยว่าจะตอบเขากลับไปดีไหมว่า "อ๋อ ไม่กินโอยั๊วะหรอกค่ะ ปกติกินแต่เอสเพรสโซ่" ก็กลัวจะกลายเป็นว่าหาเรื่องกันซะอย่างนั้น
เรื่องที่เล่าบอกให้รู้ว่า ไม่ใช่ว่าเราเดินทางไปเที่ยวต่างประเทศแล้วจะนินทาหรือต่อว่าใคร (แม้จะเป็นเรื่องเล่นๆ) ในที่สาธารณะด้วยเสียงอันดังได้นะคะ เพราะเราไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายนั้นเป็นคนชาติใด (หรือมันอาจจะเป็นชาติอื่นที่ดันพูดภาษาไทยได้ก็ได้) ระวังนิดระวังหน่อยก็ดีนะคะ เราจะได้เป็นคนมีมารยาททั้งในสายตาคนไทยที่อยู่ในต่างแดน และในสายตาคนต่างชาติ (ที่อาจจะบังเอิญฟังพูดภาษาไทยออก) (เพราะขนาดเราจะนินทาคนเกาหลี เรายังไม่ชัวร์เลย เขาอาจจะดันเป็นลูกครึ่งเกาหลี-ไทยก็ได้นา)
